Door Alan Clemmons en vertaald uit “The Algemeneiner” van 2 januari 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De nederzetting Ariel op de Westelijke Jordaanoever (Judea-Samaria)

Afgelopen zomer bevatte een paragraaf van het platform van de Republikeinse Partij voor Israël een belangrijke vooruitziende verklaring op het verraad aan onze grote bondgenoot (Israël) door president Obama: "Wij verwerpen de valse opmerking, dat Israël een bezetter is".
De passage van Resolutie 2334 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, is een schandalige daad van vijandigheid, persoonlijk ontworpen door president Barack Obama tegen de staat Israël en dat heeft terecht grote woede opgeroepen in alle delen van het Amerikaanse politieke spectrum. Gezien de verwachte gevolgen van resolutie 2334, is deze beleidsverklaring van cruciaal belang daar het betrekking heeft op het centrale leerstuk van wat nu ongetwijfeld het beleid van de Trump regering en de pro-Israëlische gemeenschap zal zijn.

"Beztter" is niets meer dan een nette manier Israël een dief te noemen, wat suggereert, dat joodse invasies grondgebied zouden hebben gekoloniseerd dat de Arabieren toebehoort - grondgebied dat derhalve moet worden teruggegeven aan zijn rechtmatige, slachtoffer geworden eigenaars. De term wordt opzettelijk misbruikt tegen Israël om negatieve misvattingen van zijn geschiedenis en legitimiteit vorm te geven, daarmee een gevoel van Palestijns-Arabische slachtofferschap oproepend. Om te suggereren dat de Joden bezetters zijn van een gebied, dat al meer dan 3.000-plus jaren bekend staat als Judea is niet minder belachelijk dan te suggereren dat Arabieren bezetters in Arabië zouden zijn.
"Bezetter" is een juridische term waarvan de definitie is wettelijk gezien niet van toepassing is op Israël. Juridische eigendom van Israël en de rechten op al haar huidige grondgebied komen rechtstreeks voort uit onderhandelingen over internationaal recht in de San Remo Verklaring van na de Eerste Wereldoorlog, die vervolgens verder werd erkend en opgenomen in de daaropvolgende bindende overeenkomsten - via de lange weg ten tijde van de  Volkenbond tot aan artikel 80 vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties. Geen van de nationale en politieke rechten erkend als erven aan het Joodse volk is ooit ingetrokken, vernietigd of vervangen door een latere daad van internationaal recht.
De leugen van de 'bezetting' is van essentieel belang voor anti-Israëlische krachten in het Midden-Oosten en over de hele wereld, daar ze volharden in de inspanningen om de rechten te ontkennen en te ondermijnen - en inderdaad het bestaan zelf - van het Joods nationaal tehuis. Het is daarom niet toevallig, dat Resolutie 2334 volledig gestoeld werd op deze vicieuze leugen.
De leugen van de bezetting geeft ook de vijanden van Israël een basis om het terrorisme te rechtvaardigen als louter “verzet tegen de bezetting”. De antisemitische Boycot, Desinvestering en Sancties Beweging (BDS) gebruikt het woord zo vaak mogelijk in zijn boodschappen, doorlopend politieke acties en economische oorlogsretoriek uitoefenend tegen Israël en haar aanhangers. Het is dus duidelijk, dat het bevorderen van een gemeenschappelijke verkeerde voorstelling van de Joodse staat als een bezetter in het land van Israël de primaire antisemitische hoax van de huidige generatie is geworden. Deze leugen helpt het geweld tegen de Israëlische Joden te vergoelijken en leidt direct tot de antisemitische delegitimatie en demonisering van en het toepassen van de dubbele standaard ten aanzien van Israël.
Het vredesproces gericht op het beëindigen van de Arabische oorlog tegen Israël werd oorspronkelijk ingegeven door het idee dat twee onverenigbare volkeren zich helaas in diezelfde ruimte bevonden en dat het wenselijk is om hen omwille van de vrede  ontkoppeld te zien worden. Dit was de bedoeling van president George W. Bush en die de Israëlische premiers die het pad van een voorstel voor een twee-staten-oplossing kozen.
Wie goed luistert, zal merken, dat er vijandige partijen hnaar voren zijn gekomen, die steun voor het vredesproces misbruiken door de leugen van de bezetting te promoten. Dit is de tactiek van J Street, President Obama en de meeste lid-staten van de Verenigde Naties, die allen regelmatig over Israel spreken als een bezetter en ten onrechte delen van Israël benomen als territoriaal gezien onwettig.
Het aansturen op de twee-staten-oplossing door hen die de leugen van de bezetting ondersteunen, zoals Barack Obama, signaleert tegelijkertijd een daar aan samenhangende aanklacht tegen Israël als een strafrechtelijk criminele partij.
Donald Trump verwerpt het valse idee dat Israël een bezetter is en steunde van harte leiding te geven aan de belangrijke uiting van het beleid gevormd door het platform van de Republikeinse Partij over deze kwestie. Hij heeft herhaaldelijk de belofte gedaan dat hij, als president, Jeruzalem als de eeuwige en ondeelbare hoofdstad van Israël zal erkennen.
Een van de topprioriteiten van de gekozen president Trump in zijn eerste 100 dagen zal zijn het passeren van een vooraanstaand wetsvoorstel die commerciële discriminatie gericht op Israël en haar grondgebied verbiedt, daarmee het pad volgend van de vijftien staten die dat al gedaan hebben. De nieuwe regering is duidelijk bereid om financieel tegemoet te treden tegenover partijen die economische schade zouden toebrengen aan de Israëlische en Amerikaanse bedrijven via discriminatie aangezet door dezulken als die van resolutie van 2334 en de BDS-beweging.
De meest directe manier van ontwapening van de kwaadaardige bedoelingen van de resolutie van President Obama's 2334 is aan president Trump en de inspanningen van het nieuw samengestelde Congres om dergelijke wetgeving met overweldigende steun van beide partijen door te voeren. Israël en veel van onze andere democratische bondgenoten over de hele wereld rekenen op ons.

Alan Clemmons is lid van het Huis van Afgevaardigden van South Carolina. Hij was de eerste auteur van de huidige GOP Platform paragraaf met betrekking tot Israël. In 2015 was hij de oorspronkelijke sponsor van de eerste staat, die de anti-BDS de wetgeving van het land invoerde. Een versie van dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door The Jerusalem Post.